Laatste bericht!

Jawel.. nog maar een klein weekje en dan zitten we alweer in het vliegtuig. Dit zal mijn laatste bericht worden, want we zitten voor de rest van de week helemaal vol ennn ik moet nog wel wat te vertellen hebben natuurlijk als ik terug ben.

Van de week weer aardig veel gedaan. Dinsdag en woensdag hebben we gewone werkdagen gehad waarin de kinderen erg weinig huiswerk hadden (de laatste week voor de vakantie), waardoor de avonden erg gezellig waren. Donderdag waren ze helemaal vrij, dus toen zijn we naar het strand gegaan waar we wat spellen gedaan hebben. Erg gelachen weer! Allerlei estafettes, een spel met water, zaklopen en touwtrekken. Het kost even wat moeite om iedereen bij elkaar te roepen als we een spel gaan doen, maaaar uiteindelijk doen ze wel allemaal fanatiek mee!

Vrijdag hadden we toch nog onverwachts een daagje vrij samen en toen zijn we naar wasini Island geweest. Om half 7 werden we opgehaald met de tuk tuk waarmee we naar de stad werden gebracht en daar in een andere bus op weg gingen naar de zee. We hebben toen wel gemerkt dat je als tourist heel anders benaderd wordt, veel minder prettig! Toch hebben we een hele leuke dag gehad.. Het was heerlijk weer en we hebben een heel stuk gevaren met een dhow. Op zoek naar dolfijnen zagen we opeens een hele familie, geweldig om dat in het wild te zien! Daarna zijn we naar een ondieper gedeelte gevaren waar we konden snorkelen en konden genieten van het paradijsje waar we toen beland waren. Vervolgens naar Wasini Island gevaren om daar te eten en door een dorpje te wandelen. Viel erg tegen en het was maar goed dat de ochtend zo geslaagd was, want dat maakte alles goed.  

Vrijdag was de laatste schooldag van de kinderen en ‘s avonds werd dat dan ook wel even gevierd. Alle resultaten werden opgenoemd waarbij ieder kind een flesje frisdrank mocht uitkiezen. Was wel even een feestje!

Zaterdag zijn we naar een bruiloft geweest. Het was wel leuk om mee te maken een keer, maar het duurde allemaal wel erg lang. Vooral omdat je totaal niet verstaat wat er gezegd wordt en het dan ook allemaal vrij onduidelijk is. Gisteren lagen we al om half 8!! in bed en ik ben nog steeds niet helemaal opgeladen, het kost toch wel wat energie allemaal .. Maar er staan nog zat leuke dingen op ons te wachten, dus ik houd het nog wel even vol! Kijk er wel weer naar uit om jullie allemaal te zien!

Dikke kus van mij.

Heerlijk weekend

Vandaag onze laatste gezamenlijke vrije dag alweer, dus ik hou het kort, omdat dit onze laatste kans is om toch nog iets bruiner terug te komen! We hebben een heerlijk weekend gehad. Zaterdagochtend weer de knutselspullen tevoorschijn gehaald waar we uiteindelijk zelf langer mee bezig zijn geweest dan de kinderen. We hebben namelijk beloningskaarten gemaakt voor in de klas om de kinderen nog meer te stimuleren om hun best te doen. Wanneer zij de hele kaart vol hebben met stickers mogen ze iets lekkers… deze week eens kijken of het werkt. ‘s Middags waren de alleroudste naar school voor bijles en veel van de andere kinderen hebben we niet gezien, omdat zij op bed lagen. Met een klein groepje zijn we toen wezen volleyballen en hebben we een hele gezellige middag gehad! ‘s Avonds met de andere vrijwilligers wezen eten in het restaurant wat ook erg gezellig was.

Zondagochtend zijn we dit keer niet mee geweest naar de kerk en aangezien er verder weinig te doen was, hebben we een hele rustige ochtend gehad. De middag daarentegen was erg druk, maar ook weer erg leuk! Op de drie kleinste kinderen en een paar meiden na zijn we naar het vliegveld gegaan om daar te gaan voetballen en nog wat andere spellen te doen. Was een hele gezellige middag! Tussendoor hadden we nog voor wat drinken en een koekje gezorgd en na afloop zijn we nog wat wezen drinken op het vliegveld. Door een foutje moesten we ook zondagavond weer in het restaurant eten, maar ook dat was weer erg gezellig, dus stiekem vonden we dat niet zo erg. Ook ‘s avonds hebben we wat afgelachen en volgens mij hadden we toch wel wat goed gedaan die dag, want we werden aardig verwend . Al met al dus een hele geslaagde dag!

Ondertussen voelen we ons al helemaal thuis in Mombasa en hebbe we alle taxi’s inmiddels wel gehad. Zo zitten we dagelijks in de matatu, hebben we al meerdere keren de tuk-tuk genomen en zijn we donderdag met de fietstaxi geweest. Wat was dat lachen zeg! We wilden even kijken of we wat konden drinken op het vliegveld voor zondag. Aangezien het toch nog wel een aardig stukje lopen is, konden we de verleiding niet weerstaan om met de fietstaxi te gaan. Achterop op een heerlijk kussen die op de fiets gebouwd is en met onze voeten op stepjes, geweldig! Ze waren verbaasd toen wij vertelden dat ook wij konden fietsen en er zelfs 1 thuis hadden staan. Op het vliegveld hebben ze netjes op ons gewacht en hebben ze ons ook weer terug gebracht.

Het volgend weekend staat ook alweer volgepland. Zaterdag zijn we uitgenodigd voor een bruiloft van James (hij werkt bij OBC) en zondag willen we naar het strand gaan om daar een sportdag te organiseren en als het even kan willen we ‘s avonds iedereen meenemen naar het restaurant. Maandag staat er een dagje waterpark op de planning als het park dan al open is.

Veel liefs weer van mij

Geweldig weer om alle berichtjes van jullie te lezen! Het was de bedoeling dat we vandaag weer naar het strand zouden gaan, maar de planning is wat omgegooid, want vanochtend werden we wakker met regen en het is tot nu toe nog niet droog geweest. Voor ons al heel vervelend, maar wij mogen zeker niet klagen als je dan eens om je heen kijkt en beseft dat jij wel schoenen en een dak boven je hoofd hebt. De regentijd moet een verschrikkelijke tijd zijn voor de bevolking hier. Misschien dat het zo nog wat opklaart en we onze toch naar het strand nog kunnen voortzetten, maar voorlopig zitten we nog wel even ‘vast’ in het internetcafe. Tijd genoeg dus om mn website weer wat bij te werken…

Vrijdag was het wel mooi weer en hebben we heerlijk door de stad gewandeld. Langs fort Jesus geweest waar we konden genieten van een geweldig uitzicht over zee en waar we nog wat leuke winkeltjes hebben bezocht. Daarna naar de Nakumat (een enorme supermarkt) geweest waar we onze spullen gehaald hebben voor de pannenkoeken die we zaterdag hebben gebakken. Wat hebben we toen weer gelachen zeg! Met 3 kilo meel, 8 kilo melk en 30 eieren vonden we het niet zo’n strak plan om met de matatu te gaan, omdat iedereen daar tegen elkaar aangedrukt zit en de eieren een zeer groot risico liepen. Daarom het hele stuk met de tuk-tuk (een soort brommertje met een karretje erachter) terug naar het weeshuis gegaan. Het is moeilijk te beschrijven hoe het eruitzag, maar ik ga toch een poging wagen. Ik met de melk en de meel, Marieke met de eieren die ze heel de tijd de lucht in moest houden, omdat de chauffeur niet heel rustig over alle hobbels en kuilen ging, maar er met volle vaart overheenging. Toen er ook nog mensen gingen zwaaien, leek het net of we in de gouden koets op prinsjesdag zaten, geweldig gelachen. Uiteindelijk is alles heel aangekomen en stonden we zaterdagochtend om 9 uur al in de keuken door het beslag te roeren. Een enorme kom waar we zeker 130 pannenkoeken uit gebakken hebben! We hebben er ongeveer 3,5 uur in de keuken voor moeten staan, maaaar ze hebben ervan genoten! ‘s Middags hadden we vrij en zijn we weer even naar het strand gegaan. Hier hebben we captain (captain cook nog niet tegengekomen, maar iedereen heet hier captain, dus wie weet kom ik hem nog tegen;) )iedereen pole pole en zijn vrienden ontmoet waar we wel even gezellig mee hebben zitten praten. Weer terug in het weeshuis waren de jongens bezig met salto’s maken vanaf een soort springplank die ze gemaakt hadden van autobanden. Toen begon het wel weer even te kriebelen en heb ook ik mn schoenen maar uitgetrokken om wat kunstjes te laten zien. Toen ik vroeg of ik misschien ook een salto kon maken werd ik keihard uitgelachen en ook om de streksprong die ik maakte in het begin werd nog heimelijk gelachen. Toen kon ik echt niet achter blijven en dat ik zo’n salto zou maken hadden ze nooit verwacht natuurlijk! Was wel leuk om die koppies toen even te zien en ze hebben daarna nog meerdere keren gevraagd of ik nog wat salto’s kon maken.

Zondag mee geweest naar de kerk. Een dienst van ongeveer 3 uur… best lang, maar wel leuk om een keer meegemaakt te hebben. Toen we aankwamen waren ze al volop aan het zingen en je hoort de muziek dan ook al van verre door de enorme geluidsinstallatie. Echt volgen kon ik het niet, want de installatie is wel enorm maar niet erg goed en alles wordt gelijk vertaald in het swahili, waardoor je vaak twee stemmen door elkaar hoort. ’s Middags was weer echt een zondag.. iedereen was vrij rustig. Wel heb ik weer wat salto’s gemaakt en hebben we met de oudere meiden double dutch gedaan waar ze erg goed in zijn! Zo hebben we het contact met de ouderen wat verbeterd.

Maandag weer een normale werkdag waar we ‘s avonds de kaarten tevoorschijn gehaald hebben waar nu elke avond om gevraagd wordt, dus dat vonden ze wel leuk. Wel is het lastig om het langer dan een half uur vol te houden, want samen spelen is nog steeds best moeilijk voor ze. Je merkt nu toch wel steeds meer dat je een band krijgt met de kinderen. Het was lekker om ‘s middags even de stad in te gaan, maar in de matatu wildeik tochook wel weer heel graag naar de kinderen om de kleintjes even te knuffelen en met de groten even een praatje te maken. Ik zal ze wel gaan missen!

Dinsdag hebben we echt een heerlijke dag gehad. Al vroeg naar het strand gegaan waar het echt super mooi weer was. Op 1 buitje na, heeft heel de dag de zon geschenen. Eenzaam hoef je niet te zijn op het strand, want altijd loopt er wel iemand met je mee die weer een praatje wil maken. Als je vraagt of ze weg willen gaan doen ze dat eigenlijk meestal wel, maar een enkeling heeft wel eens moeite om afscheid te nemen. Zo lagen wij lekker op het strand waar Levi even bij ons kwam zitten om een praatje te maken. Het gesprek begon over Suriname en Indonesie en wanneer ze onafhankelijk waren geworden, maar het nam al gauw een rare wending toen Marieke over ons beroep (politie, waarbij we vaak schoten) en onze namen (struisvogel en afwasmiddel) begon. Blijkbaar kon hij alle gein wel waarderen, want hij ging pas weg toen we echt op moesten staan, omdat het water anders over onze voeten zou stromen. Toen geluncht in het Bamburi Beach Resort. Wel lekker gegeten alleen de cocktail die we als toetje hadden besteld, viel wat minder in de smaak. Dan is het toch wat lastig om hem helemaal op te drinken als de ober steeds naar je zit te kijken hoe lekker zijn cocktail wel niet is! Toen kruiste ons pad het pad van de acrobaten Salamon en Bob Marley nummer zoveel. Zij gingen hun kunsten wel eens even vertonen voor ons, maar dan moesten we wel een stukje verder lopen waar niet al te veel mensen waren. Aangekomen op bestemming gingen de kleren uit en kwamen er twee enorme borsten en nog wat andere spieren tevoorschijn. Nou met zo’n gespierd lichaam moest er toch wel heel wat spectucalairs komen! Hij begon met een paar arabiertjes.. als warming-up. Daarna kwamen de flikflakken, de eerste wist hij er nog net uit te trekken, maar de tweede was toch echt te veel gevraagd: het resultaat was een hoofd en twee krommen armen recht in het zand waardoor hij wel wat weg had van een struisvogel. Ik heb echt mn best gedaan om mn lippen stijf op elkaar te houden, maar toen hadden we het echt niet meer. Blijkbaar vond hij het niet heel erg, want hij stond vrolijk weer op voor de volgende act en ook het zand dat door de val op zn gezicht en haren terecht was gekomen bleef er gewoon zitten. Bob Marley maakte een handstand met gespreide benen waardoor Salamon een zweefrol heen moest maken. Na twee keer terug gerend te zijn, omdat de handstand vroegtijdig instortte, lukte het Salamon dan toch om zijn vlucht te maken. Helaas moest deze beeindigd worden met een noodlanding, omdat hij even vergeten was om zich rond te maken om af te rollen…  Toch wel even geapplaudiseerd, omdat ze zo verwachtingsvol naar ons keken. De volgende act moest resulteren in een staande Bob Marley op Salamon’s schouders. Dit lukte echter niet helemaal, dus dan maar andersom proberen… Het stond van te voren al vast dat dit ook zou mislukken, aangezien Salamon groter en zwaarder is en hij met volle vaart half op, maar ook half tegen Bob Marley opsprong. En ja hoor, daar gingen ze.. als een blok belandde ze in het zand. Nu ik dit aan het schrijven ben, is het nog steeds moeilijk om niet in lachen uit te barsten. Toen de zon zijn werk iets te goed ging doen, zijn we maar weer terug gegaan voordat we als twee rode tomaten terugkwamen. ‘s Avonds lag iedereen al vroeg op bed en hebben we gezellig zitten kletsen met de huismoeder Monicah.

Gisteren hebben we tijdens de speelpauze van het klasje de kralen tevoorschijn gehaald. Hier hebben we ze bijna 2 uur zoet mee gehouden wat een hele prestatie is voor deze kinderen die er best wel moeite mee hebben om zich langer dan een half uur op 1 ding te concentreren. Het viel dus goed in de smaak en misschien dat we het zaterdag wel weer tevoorschijn halen. ‘s Middags willen we gaan volleyballen met de ouderen en zondag willen we ze meenemen naar het vliegveld om daar eerst te gaan picknicken en daarna met ze te gaan voetballen en iets in de zin van honkbal.. Honkbal zelf zit er helaas niet in, want de spullen zijn hier abnormaal duur… zo kost 1 paar handschoenen ongeveer 70 euro! Laten we dus maar hopen op goed weer zondag en een hele gezellige dag!

Jamaica in Kenia

Zo.. even jullie updaten en even schuilen, want het komt hier met bakken uit de hemel! We hebben inmidedels een internetcafe gevonden waar de verbinding iets sneller is, dus ik ga proberen om er wat meer foto’s bij te plaatsen. Ik kan jullie natuurlijk niet langer het prachtige beeld van bamburi beach onthouden waar we vanochtend geweest zijn. Eerst nog even een verslag van de afgelopen dagen:

Maandagavond was de laatste avond van Antionette en Jacky. Zij zitten inmiddels in een heerlijk resort en zijn waarschijnlijk aan het genieten van alle luxe die ze nu hebben. Die avond stond dan ook in het teken van hun afscheid. Er werd een toneelstukje opgevoerd, gezongen en wat toespraken gehouden. Erg leuk! De volgende ochtend zijn Antionette en Jacky nog mee gegaan om de nieuwe vrijwilligers van het vliegveld op te halen, waarna we afscheid van ze hebben moeten nemen. Toch nog even de stad ingegaan, dit keer met Marie anne en Cathelijn (de twee nieuwe vrijwilligers) om ze alvast een beetje wegwijs te maken. Op de terugweg hadden we wat problemen. Bij het ‘matatu station’ waren er genoeg busjes naar port reitz (de wijk waar we zitten). Er was dus ook hevige concurrentie en we werden nergens meer toegelaten, want iedereen wilde ons in zijn matatu. Snel ergens ingedoken alleen was ik te laat en zat Marieke alleen in de matatu. De blik in haar ogen was geweldig! Getrek, geschreeuw, het was een grote chaos. Uiteindelijk ben ik er toch ingekomen en zijn we arm in arm blijven zitten totdat we eindelijk reden. Probleem was alleen dat Marie Anne en Cathelijn niet meer in de matatu konden en in een andere moesten. Aangezien dat hun eerste keer was en het erg lang duurde eer dat ze er eens waren, groeide de ongerustheid toch wel een beetje. Gelukkig is het niet echt heel moeilijk in Kenia en zagen we ze 10 minuten later uit een matatu stappen. ‘s avonds lag iedereen al vroeg op bed en hebben we nog even wat gekletst met de bewaker en de chauffeur, waarna we weer lekker vroeg naar onze kamer zijn gegaan.

Woensdag begonnen we de dag met regen en is het eigenlijk heel de dag zo gebleven. Wel hadden we toch nog kans om even de stad in te gaan ‘s middags waar we nu echt gewinkeld hebben. We zijn een heel leuk straatje ingedoken met allerlei kraampjes waar we het afdingen aardig onder de knie gekregen hebben. 2 doeken kostten 350 ksh, we gingen weg met 6 doeken voor 650 ksh, toch wel een leuk prijsje! 

Vandaag onze eerste vrije dag. Uitgeslapen tot 8 uur, langer lukt echt niet hier. Toen op pad gegaan naar bamburi beach. We durfden niet te hopen op het beeld dat we op google hadden gevonden, maar de werkelijkheid ligt er niet ver naast. ‘s ochtends hadden we nog een heerlijk zonnetje waardoor het allemaal nog mooier lijkt! Wit strand en blauwe zee. Weer heel wat afgelachen met alle mensen die een praatje komen maken en bij alle kraampjes waar je van alles wordt aangesmeerd. Bob Marley is hier favoriet en het is dan ook net of je in Jamaica zit. ’s Middags heerlijk geluncht met Marie wat erg gezellig was en nu hier aan het schuilen voor de regen. Zaterdag is het de bedoeling om pannenkoeken te bakken en zondag willen we een kijkje nemen in de kerk, genoeg leuks in het vooruitzicht dus!

Een hele dikke kus van mij.

P.S. kan iemand mij de website van mel, ad en pia geven, want ik kan hem nergens meer vinden.

Mzungu’s

Donderdag hebben we eerst eens een lekker bakje thee gedronken toen we wakker werden.. We zitten in een erg mooi huisje..! Twee slaapkamers, een klein keukentje en gelukkig een eigen douche (helaas wel koud water, maar ach, alles went!) en wc.  Antoinette was al bezigin het klasje waar ze onze hulp goed kon gebruiken! Zeven kinderen die op de tafels klimmen en door elkaar praten is toch wel lastig alleen.. Uiteindelijk hebben we ze toch aardig in toom weten te houden.. Daarna even met ze gespeeld, springtouw tevoorschijn gehaald, wat erg in de smaak viel! Verder hebben we het rustig aan gedaan, we hadden tenslotte nog vrij. Wel werden we aan het werk gezet met de rijst… uit een hele berg rijst de verkeerde korrels eruit halen! Daarna met Antoinette en Jacky de stad in gegaan! Ook dan kijk je je ogen uit zeg.. We konden niet wachten totdat we samen de stad in mochten trekken, maar helaas moest dat nog even op zich laten wachten. Jurjanne wilde dat we eerst met een van de huismoeders de stad ingingen. Donderdag zijn we vroeg naar bed gegaan, want we waren toch wel erg moe van alles en bovendien moesten we er de volgende dag om 6 uur uit voor onze eerste werkdag!

Om kwart voor 6 werd ik dan ook gewekt met ‘er is er een jarig’. Toch nog iemand bij me die samen met mij me verjaardag kon vieren. Om half 7 stonden we klaar om het hele huis te poetsen.. Eerst de kinderen onder de douche gedaan en aangekleed (de oudere kinderen gaan rond 60.00 uur de deur al uit). Daarna de woonkamer, de slaapkamers en het terras geveegd (jawel, takjes bij elkaar gebonden) en gedweild. Ondertussen heeft Marieke voor de kinderkamer gezorgd.. de bedden verschoond en gedweild. 9 uur begint het klasje van het tehuis en daar hebben we vanaf toen geholpen. Ik ben met de drie grote meisjes aan het werk gegaan, rekenen en na de pauze hebben we gelezen.. Alle drie hetzelfde boek, maar ze lezen allemaal hardop voor zichzelf en zijn allemaal ergens anders..Dat gaat er wel even anders dan hier aan toe! Wel erg leuk om te helpen met lesgeven. ‘s Middags de stad in geweest met een huismoeder, Beatrice. Ze moest nog even wat langs vrienden brengen en heeft ons onderweg allerlei dorpjes laten zien. We zijn een echte bezienswaardigheid daar! Zo riep een vader zijn zoontje zelfs: look,look a mzungu (blanke). En een vrouw draaide zelfs haar baby om, zodat hij ons kon zien! De stad is echt een grote chaos, maar heel leuk om doorheen te lopen! Zoals Beatrice het verwoordde: if you want to die, you can! Met de matatu weer terug, een busje die zo vol mogelijk gepropt wordt en waar je twintig minuten in zit voor 35 cent! Vrijdagavond weer geholpen met huiswerk en gespeeld met de kleintjes.

Op zaterdag gaan alleen de alleroudste kinderen naar school en dan alleen ‘s ochtends. Het was dan ook erg gezellig ‘s middags. Iedereen thuis en dit keer niet alleen maar aan de tafel voor huiswerk. ‘s Ochtends het normale ritueel en daarna de knutselspullen die we hadden meegenomen buiten gezet.. Het bleek dat samenspelen nog wel erg lastig is hier! Toch hebben ze er nog wel even leuk mee kunnen spelen. Zaterdag was ook harendag.. alle korte koppies nog korter en alle lange haren worden opnieuw gevlochten. Zo zijn we wel een paar uurtjes zoet geweest met het uithalen van alle vlechtjes. In het weekend hebben we vanaf 17.00 uur vrij. Helaas kan je dan weinig meer doen, omdat het vanaf 19.00 uur niet meer veilig is op straat. Wel nog even drie mango’s en 4 bananen voor 80 cent gehaald waar we heerlijk van hebben zitten smullen. De rest van de avond gezellig op onze kamer doorgebracht en weer vroeg onze bedden ingedoken!

Op zondag werden we niet door onze wekkers gewekt. Iedereen heeft zijn eigen taak in het tehuis en als iedereen ‘s ochtends vroeg alles pakt wat hij nodig heeft om schoon te maken dan is dat aardig luidruchtig! Wij hebben het toen ook rustig aan gedaan, want om nou tussen alle bedrijvigheid in te gaan staan waar we eigenlijk alleen maar in de weg staan is niet erg handig. Toen wij dan ook rond 7 uur binnen stapten, was eigenlijk alles al wel een beetje gebeurd. De kinderen zagen er allemaal nog liever uit, de mooiste kleren uit de kast getrokken voor het bezoek aan de kerk! Om 9 uur was iedereen de deur uit en hebben wij de was gedraaid.. Antionette had het idee om op de muur beneden een grote tekening te maken. Mijn creatieve kant is op dat gebied niet zo ver ontwikkeld, dus terwijl ik verder ging met de was (wat achteraf nog een enorme klus bleek) hebben Marieke en Antoinette een enorme winnie de poeh en tijgertje op de muur geschilderd. Het resultaat mag er wezen! Rond half 12 kwam iedereen weer terug, maar de rest van de zondag is het betrekkelijk rustig gebleven. Iedereen hield zich bezig met zijn eigen taken en bovendien was het bezoekdag, dus er liep ook nog familie van de kinderen over de vloer. ‘s Avonds met iedereen lekker op de bank gehangen voor de televisie en heerlijk met de kleintjes gekroeld! Ook het contact met de wat ouderen kinderen wat verbeterd.

Maandagochtend wisten we al aardig onze eigen weg te vinden in de dagelijkse activiteiten. Samen de bovenverdieping gedaan en de kinderkamer. Daarna de ochtend gevuld met het inkleuren van de muurschildering. En toen eindelijk samen de stad in getrokken. Het is erg leuk om in het tehuis te zijn, maar na een weekend lang er gezeten te hebben, is het toch ook wel erg lekker om er even op uit te gaan. In de matatu kwam er gelijk al iemand op ons af. We hielden ons een beetje van de domme, want zin in een gesprek hadden wij niet echt. De man blijkbaar wel, want toen de matatu ging rijden, bleef hij net zo lang bij het raampje mee rennen, totdat hij het toch echt moest opgeven. In de matatu kijk je je ogen al uit.. er is enorm veel te zien! In het tehuis merk je eigenlijk weinig van de armoede. De kinderen zien er heel gelukkig uit, ze hebben elke dag genoeg eten en elke dag schone kleding! In de stad merk je pas echt iets van de armoede. Zo konden wij het cyber cafe niet vinden en moesten de weg vragen aan iemand die net langs een vuilnisbak liep. Tijdens het gesprek met de man, hoorde ik wat gerommel uit de vuilnisbak komen waarna ik twee hoofden tevoorschijn zag komen. Een van de jongens kwam de vuilnisbak uit met een lijmfles en kwam toch wel erg dicht bij ons staan. De man vriendelijk bedankt en toen toch maar weer snel meegegaan, hier had ik me nog niet echt op voorbereid en het is wel lastig om te beseffen dat ook dit gebeurt. Uitendelijk hebben we de weg toch gevonden en zit ik hier nu alweer anderhalf uur te schrijven. Wij nemen zo de matatu weer terug, want moeten om 17.00 uur weer terug zijn in het tehuis. Donderdag is onze eerste vrije dag en het is de bedoeling dat we dan op pad gaan met een kennis van Marieke die hier woont. Vrijdag willen wij het strand verkennen als het weer dat een beetje toelaat. Ik houd jullie op de hoogte!

16 juli

Hehe eindelijk weer online!! Allereerst wil ik even iedereen bedanken voor alle leuke berichten! Eris genoeg belangstelling zo te zien, erg leuk!

We hebben het geweldig leuk hier! Vandaag voor het eerst samen de stad in gegaan en gelijk alweer het een en ander meegemaakt, maaaar laat ik beginnen met waar ik gebleven was… 

Na de jongste kinderen ontmoet te hebben en het een en ander hadden uitgepakt, zijn we bij een dichtbijgelegen restaurantje wat gaan eten waar we als het ware een introductie kregen. Hier maakten we voor het eerst kennis met de Keniaanse cultuur.. een enorme stortbui die later gevolgd werd door het zonnetje. Dit was erg lekker toen we later een stukje gingen lopen… auto’s links, geiten op straat en de apen in de bomen, een totaal andere wereld! Terug in het tehuis nog wat met de kinderen gespeeld en de oudere kinderen ontmoet die om half 6 uit school kwamen. Rond 6 uur ‘s ochtends vertrekken zij van huis en komen half 6 ‘s avonds weer thuis. Wel komen zij tussendoor een half uurtje naar huis om te lunchen. Van de meesten weet ik de namen inmiddels, maar het zal nog even duren voordat ik ze allemaal weet. De ontmoeting met de ouderen kinderen was totaal anders dan met de kleinsten, veel afstandelijker… Ook wel een beetje begrijpelijk, zij moeten elke keer weer nieuwe mensen leren kennen, die uiteindelijk toch weer vertrekken.  Gelukkig gaat dit nu een stuk beter en hebben we met de meeste al een praatje gemaakt… Na gegeten te hebben (heeeerlijke chapatti met bruine bonen), hebben we de oudere kinderen geholpen met huiswerk. Toen moest ik opeens weer gaan hoofdrekenen en het nog uitleggen in het engels ook, best lastig! Om 10 uur was iedereenklaar en konden we voldaan in bedstappen,waar ik als een blok tot 9 uur heb geslapen!

Rond 6 uur kwamen we aan op schiphol. Even wat gedronken en toen was het al tijd om afscheid te nemen. Gelukkig verliep dit niet heel dramatisch en ook de reis verliep goed. Voor we het wisten konden we al instappen.. Even een filmpje gekeken, wat gegeten en de rest van de tijd proberen te dutten, wat nog aardig is gelukt ook. Om 4 uur werden wij gewekt voor het ontbijt wat wij later in het andere vliegtuig nog een keer kregen.. Over de bediening viel niets te klagen! In Nairobi aangekomen maakten wij voor het eerst kennis met de Keniaanse cultuur: alles rustig aan! Dit kan best lekker zijn af en toe, maar niet als je over een uur je vliegtuig moet halen! Na drie kwartier waren wij dan toch aan de beurt, waarna wij snel onze bagage naar een andere band moesten brengen. Onderweg daar naar toe werd mijn karretje overgenomen door een werknemer van het vliegveld, service van de zaak! Marieke waarschuwde me al en al snel voegde een vriend van de werknemer zich bij ons.. ik moest nu toch wel even gaan betalen voor de service volgens hem. Snel het karretje weer overgenomen en weggelopen, we redden ons wel! Verder verliep de vlucht snel (slechts 45 minuten) en konden we genieten van een prachtig uitzicht. Ik zal zo snel mogelijk proberen om wat foto’s er op te zetten.

In Mombasa werde we opgewacht door een heel ontvangstcommite.. Vele bordjes staken de lucht in, maar onze naam konden we zo snel niet vinden. Achteromkijkend zag ik opeens bekende hoofden… Antionette, Jacky (de twee andere vrijwilligers op dit moment) en Jurjanne (samen met Chris is zij hier komen wonen om dit project te leiden) stonden ons op te wachten. Ook in het weeshuis zelf kregen wij een warm onthaal. Alleen de kleine kinderen die nog niet naar school gaan waren thuis. Verlegenheid kennen zij niet en wij werden dan ook in de armen gevlogen. Niets leukers dan zo’n welkom uiteraard!

De rest volgt zo snel mogelijk (ik denk pas na het weekend), omdat wij de matatu op tijd moeten hebben voor het donker!!

Liefs van mij

Klaar voor vertrek !

Waar we meer dan een half jaar naar toegeleefd hebben, gaat vanavond dan eindelijk gebeuren! Er zijn wat voorbereidingen aan vooraf gegaan, maar uiteindelijk zijn de tassen gepakt, de inentingen gehaald en zijn we klaar voor onze reis naar Kenia!

Om 21.05 zullen wij met een boeing 777 (vluchtnummer KQ 0117) vertrekken richting Nairobi. Het is de bedoeling dat wij hier om 06.35 uur landen, waarna wij twee uur hebben om het volgende vliegtuig te vinden dat ons in een uur naar Mombasa moet brengen.

Nog even twee dingen over de website. Ik heb al meerdere keren vragen gehad over het schrijven van een berichtje. Dit is heel gemakkelijk.. onder elk blog kun je op comments klikken, waarna je heel makkelijk een berichtje kunt schrijven. Vergeet niet je naam en e-mailadres, anders doet hij het niet!
Aangezien ik aanstaande vrijdag 18 wordt, loopt mijn jongerenrekening deze week af. Het bankrekeningnummer dat onder het kopje sponsoren staat, klopt dus vanaf dan niet meer. Is er toch nog iemand die wilt sponsoren dan kan dit uiteraard nog alleen nu op rekeningnummer 0594694. Gezamenlijk zijn Marieke en ik er al in geslaagd om het geweldige bedrag van 1297 euro in te zamelen. Iedereen heel erg bedankt hiervoor!

Rommelmarkt

Gezamenlijk zijn Marieke en ik er in geslaagd om al aardig wat geld binnen te halen voor de stichting. Maaaar… er is nooit genoeg natuurlijk en vandaag (12 mei) hebben wij ons dan ook, met twee auto’s volgeladen, begeven naar sporthal de Driesprong om daar zoveel mogelijk rommel te verkopen op de rommelmarkt. Vanochtend om 8 uur waren we dus al druk bezig met alles uitstallen en we waren vol goede moed, want de spullen stonden er nog niet of er waren al kopers! Door deze goede start, besloten we om nog maar een kraam erbij te nemen waar we alle boeken uit konden stallen. Helaas was het weer erg goed vandaag en waren er ’s middags nog maar weinig snuffelaars te bekennen (wat ik ze niet kwalijk kan nemen). Ondanks dit gingen wij eind van de middag toch weg met een mooi bedrag van €141,95!

Bedankt, bedankt, bedankt!

M’n site is af en wat ben ik er trots op! Bij deze wil ik Melanie en Janis hier even heel erg voor bedanken die deze site in elkaar hebben gezet en er op deze manier voor gezorgd hebben dat ik jullie op de hoogte kan houden van mijn belevenissen deze zomer! Ik zou het uiteraard erg leuk vinden als jullie eens een berichtje achterlaten.

Ik pak deze gelegenheid ook gelijk even aan om de rest van de personen te bedanken die mij gesteund hebben (waarvan velen dat nog steeds doen). Ik zal niet iedereen persoonlijk noemen. Individueel zijn deze personen al bedankt en ik ben er erg trots op dat er zoveel mensen om mij heen zijn die mij geholpen hebben om mijn droom te verwezenlijken. Nogmaals heel erg bedankt!